Doorgaan

Het gaat allemaal te langzaam naar mijn zin. De kaartverkoop via de website komt weer op gang maar we hebben nog steeds geen balie in de hal van de bibliotheek. Ik mis het contact met mijn klanten erg. Dit was altijd zo’n gezellige tijd aan de kassa. Frans versierde het gebouw. In de weken voor carnaval hadden we speciaal publiek dat zich verheugde op de klucht van Genesius. “Zijn er nog kaartjes voor zondag?”, riepen ze bij binnenkomst, in de veronderstelling dat dit de enige zondag was waar je kaartjes voor kon kopen.

De carnavalsklucht is verplaatst naar het TOV-gebouw. Deze weken krijg ik mensen aan de telefoon die vragen of ze dan nog wel hun favoriete plaatsje hebben, op Tribune 3. “Want daar zaten we altijd, dat weet je toch?” En wat hebben we vorig jaar gelachen!

Maar er is geen gebouw te vergelijken met ’t Speelhuis. Langzaam dringt de realiteit door, we hebben het definitief verloren. Dan beginnen we samen aan een klein stukje rouwverwerking, Tribune 3 komt nooit meer terug. Carnaval zal niet meer hetzelfde zijn…

De voorstellingen die naar de Scalazaal verplaatst zijn, helpen om toch door te gaan. Daar staat nog een balie, met een kassa. We kunnen weer kaartjes verkopen aan mensen die we voor ons zien. We hebben weer contact met de collega’s van de techniek, over hoe laat de zaaldeur open mag, of er een rolstoeler is, of alle kaarten afgehaald zijn? Dit is het werk dat ik zo graag doe.

Vrijdagavond zijn we weer in de Scalazaal. Wilko Terwijn speelt Guerrilla. Ik ben caissière en kan nog mooi een paar extra kaarten verkopen. De kas klopt, tevreden zit ik in de zaal. We zijn als publiek in opleiding voor de guerrillaoorlog van onze commandant Wilko, standup comedian in commandotenue. Op het toneel staan diverse legerattributen en er hangt een camouflagenet aan het achterdoek. Het Helmondse publiek reageert zoals gebruikelijk, spontaan, en er wordt veel gelachen. Tot ergernis van de barman worden onze gasten aan het eind van de pauze keihard met een megafoon uit het café gecommandeerd voor het vervolg van hun opleiding. Er is veel rook op het toneel, dat hoort bij de camouflagetechniek. Opeens sluipt er van achter het toneel een man naar voren, de beheerder van het gebouw. We worden gewaarschuwd. Er is brandalarm, vals alarm weliswaar, door de rook, maar de brandweer is onderweg. Wilko zou geen goede standup comedian zijn als hij daar geen actuele grappen over zou maken. Ik houd mijn hart vast, Tom zit achter me en Mea voor me. Zij werkten in ’t Speelhuis op de avond van de brand. Gelukkig hoor ik Mea lachen en Tom kan ik even aankijken. De brandweer komt echt, twee brandweermannen lopen achter het camouflagenet, bijna het toneel op. Wilko is geweldig! Wat een grappige gozer, hij improviseert meesterlijk over dit onverwachte gebeuren. Wat een hilarische avond, tranen van het lachen biggelen over mijn wangen. Dat ik ooit nog zo zou lachen om brandalarm!

We hebben een gezellige nazit in het café. We complimenteren de artiest: “Een therapeutische voorstelling, Tom!”  Mea heeft genoten. Als Wim klaar is met afbouwen, praten we nog even na over het alarm. We zijn opeens weer bloedserieus. Precies zoals we altijd deden, we evalueren. “Dit was vals alarm, maar wat als het echt was geweest?” We zijn gelukkig nog steeds goede collega’s en betrokken BHV-ers. We gaan door, ook zonder Speelhuis. Onze vlam is nog niet gedoofd!

Truus Lodewijk
Medewerker Bespreekbureau ’t Speelhuis

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Bespreekbureau en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.