Leven tussen twee culturen

Komende donderdag komt Marion Bloem naar ons theater met  de voorstelling Geen gewoon Indisch meisje. In 1983 schreef ze het boek over het leven tussen twee culturen en nu heeft ze daar een muzikale verteltheatervoorstelling van gemaakt. In de voorstelling moet een meisje zich verantwoorden voor gedrag van anderen vanwege haar achtergrond.

Parijsscenefoto
De eerste try-out vond plaats op de dag van de aanslag in Parijs. In de dagen daarna werd opnieuw duidelijk dat het thema waar Marion Bloem ruim dertig jaar geleden over schreef, helaas nog steeds actueel is. Zelf schreef ze hierover: “Wil je weten hoe moeilijk het is voor kinderen die tussen culturen opgroeien? Een heel klein tipje van de sluier wordt in mijn voorstelling Geen Gewoon Indisch Meisje opgelicht. Maar probeer je voor te stellen hoeveel heftiger het is anno 2015 na de terreurdaad in Parijs voor moslims die over die terreurdaad net zo heftig onthutst zijn als jij zelf.”

Anders
Ikzelf heb net als Marion een Indische achtergrond. Tenminste, mijn vader is Indisch. Mijn moeder is Limburgs. Iets minder Indisch dus. Maar ik ben wel opgegroeid tussen twee culturen. Gelukkig heb ik zelf nooit het gevoel gehad dat ik me moest verantwoorden voor dingen die anderen met dezelfde achtergrond deden. Ik ben net te jong om de treinkaping van 1977 bewust mee te hebben gemaakt. Maar ik heb wel bewust beleefd dat ik anders was.

Identificeren
Zoals veel van mijn leeftijdsgenoten was ik vroeger fan van Doe Maar. Voor mij was Ernst Jansz de eerste popartiest waar ik me mee kon identificeren. Voor een jonge puber is dat denk ik belangrijk. En het werd nog sterker toen hij zong:

Dan verlang ik naar een ander huis
In het land van mijn vader
Maar ook daar zal ik een vreemde zijn
In het land van mijn vader

Vader
Het land van mijn vader kende ik alleen van de verhalen. Verhalen van anderen, van mensen die er wel geweest waren of die er zelfs geboren waren. Inmiddels ben ik wel al een keer naar Indonesië geweest en ik hoor nu nog liever de verhalen van anderen. Omdat het nog meer is gaan leven. Omdat ik met eigen ogen heb kunnen zien in welk huis  en in welke wijk mijn vader gewoond heeft. Omdat ik die andere cultuur in volle glorie gevoeld heb.

Sigrid C. Degener

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Techniek. Bookmark de permalink .