Hoop, angst en liefde

De verkiezingen zijn weer voorbij en we hebben een beetje een beeld wat de komende vier jaar ons zullen gaan brengen. De formatie van het nieuwe kabinet is natuurlijk nog niet rond, dus de exacte koers is nog niet duidelijk, maar de stemmen zijn verdeeld en de toon is gezet.

En dat houdt mij bezig. Wat voor gevolgen zal dat hebben voor mij persoonlijk en wat betekent het voor mijn naasten. Zal mijn moeder nog de zorg gaan krijgen als ze die nodig zal hebben? Krijgt mijn nichtje het financieel voor elkaar om haar studie af te ronden en zal ze daarna een baan kunnen vinden? Wat voor gevolgen gaat dit hebben voor mijn eigen financiële situatie?

Maar wat me ook bezig houd is hoe we met elkaar omgaan in de toekomst. Tot nu toe heb ik gelukkig niet aantoonbaar te maken gehad met racisme. Tenminste niet in die mate dat ik er last van heb gehad. Er wordt me wel eens gevraagd waar ik dan vandaan kom, en dan wordt over het algemeen niet bedoelt dat ze willen weten dat ik in Eindhoven geboren ben. Maar dat men dan interesse toont vind ik belangrijker dan dat de vraagstelling misschien wat anders zou kunnen.

Toch ben ik soms wel een beetje bang. Dat ik plotseling op straat naar mijn hoofd geslingerd krijg dat ik maar terug moet naar mijn eigen land. Ik wil niet toegeven aan die angst, maar die speelt zo nu en dan wel door mijn hoofd. Ik probeer me daarom vooral te richten op de liefde om me heen en de mooie dingen die ik tegen kom. En gelukkig zie ik nog heel veel moois om me heen dus tot nu toe lukt dat prima.

Ik denk wel dat dat ander zou zijn als ik een kind zou hebben. Dat ik me dan meer zorgen zou maken. Natuurlijk brengt een kind ook veel moois waar je als ouder heel erg van kunt dad-725x1024genieten, maar je gunt je kind ook de mooist mogelijke toekomst. Dat je kind niet wordt gepest op school. Dat het later makkelijk een baan kan vinden en niet wordt afgewezen vanwege een kleurtje.

 

Nasrdin Dchar houdt zich daar ook mee bezig. Hij heeft inmiddels wel al kinderen en hij heeft zeker te maken gehad met rascisme. Mede daarover gaat zijn voorstelling DAD. Over wat je aan je kind over wil dragen en waarom je dat wel of niet doet. Het gaat over zijn angst voor de toekomst maar zeker ook over de hoop en de liefde. Want dat is ook wat het hebben van een kind met zich mee brengt en ik vermoed dat dat ook is wat hij van zijn ouders heeft meegekregen.

Wat mij betreft is dit een voorstelling die je gezien moet hebben. Niet alleen als je een kleurtje hebt en de gedachte aan de toekomst je niet altijd even vrolijk maakt. En niet alleen als je kinderen hebt en je je ook wel eens afvraagt hoe je je kind kunt voorbereiden op deze wereld. Het is een voorstelling voor iedereen die zich bezig houdt met de maatschappij, zijn medemens en de toekomst. En voor iedereen die ondanks sommige ontwikkelingen wil gaan voor liefde. En wie wil dat nou niet?bestel

 

 

Sigrid C. Degener

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Programma. Bookmark de permalink .