Soulman

Zelf was ik nog niet geboren, maar de meeste zestigerjaren-soulmuziek is mij toch wel bekend. Was het niet omdat de radiozenders er aandacht aan bleven geven, dan was het wel omdat het thuis gedraaid werd. Op een of andere manier trok het me wel aan.

Nou moet ik toegeven dat de wat latere funky soul van James Brown die door mijn broers werd gedraaid wat interessanter vond dan Otis Redding waar mijn vader een plaat van had, maar wellicht kwam dat ook omdat het mijn vader was die die muziek draaide. Toch was het nog steeds zo dat ik liever die muziek hoorde dan de meeste top-40 muziek uit “mijn eigen” tijd.

promobeeld-im-a-soulman-liggend-fotograaf-richard_hilgeman-mqdujgwje6j63c1kuc90t6kvsect8byusevrzow0i0-mqduk6a6iphwst0pq57y8kzffg2sry4sr9leqng5fs-1024x465

Ik hou van muziek die me raakt. Ik word over het algemeen graag geraakt. Of het nou door een verhaal is, door een cabaretier of door muziek. En ik word over het algemeen geraakt als dat wat er gemaakt is vanuit het hart of vanuit de ziel komt. En bij de oude soulmuziek is dat toch wel heel vaak het geval.

Wellicht heeft dat ook te maken met het ontstaan van dit genre. Volgens de Rock and Roll Hall of Fame, is soulmuziek “music that arose out of the black experience in America through the transmutation of gospel and rhythm & blues into a form of funky, secular testifying”. Je zingt dus over wat je bezig houdt, en dat kan natuurlijk ook de liefde zijn, maar het lijkt wel alsof die liefde bij de soul dan van dieper komt dan de liefde in de popmuziek. Het komt niet alleen recht uit het hart, maar zeker ook uit het diepst van de ziel.bestel

 

Sigrid C. Degener

Geplaatst in Techniek

De schaamte voorbij?

Binnenkort komt Minou Bosua weer naar ons theater. Ze is de helft van de Bloeiende Maagden en neemt deze keer alleen haar assistent Remy Evers mee. Maar aan het beproefde recept dat in eerdere voorstellingen werd gebruikt, wordt vast gehouden. Dus liefhebbers van de Bloeiende Maagden hoeven zich geen zorgen te maken.

Minou zorgt voor een avond met aardig wat banale platvloerse humor, maar zet je tegelijkertijd wel aan het denken. Dat vind ik het mooie aan haar. Je weet eigenlijk al van te voren dat ze minimaal één keer tijdens de voorstelling uit de kleren gaat, maar ze doet dat niet om te choqueren. Die fase is ze wel al voorbij.

Het lijkt er eerder op dat het voor haar de normaalste zaak van de wereld is. Hoe het komt dat dat zo is vraagt ze zichzelf in de voorstelling af. Waar komt die drang om zich te ontkleden vandaan? Wat wil ze er mee laten zien? En hoewel ze geen schaamte voelt voor het tonen van haar naakte lijf, heeft ze wel angsten. Waar komen die vandaan? En is er een samenhang? En hoe kom je er van af? We zullen er vast achter gaan komen tijdens deze onconventionele avond.

minou-bosua-scenefoto4-fotograaf-janita-sassen

En de manier waarop ze zich afvraagt hoe ze in elkaar zit en hoe dat zo gekomen is. Maakt dat je meteen ook na ga denken hoe dat bij jezelf zit. En voor de meeste mensen is dan een fijne bijkomstigheid dat ze zelf niet op het podium uit de kleren hoeven te gaan om dat te bereiken.bestel

 

Sigrid C. Degener

Geplaatst in Techniek

Vrouwenvriendschap

Vier vrouwen die er samen een paar dagen op uit gaan. Dat lijkt een leuk plan maar zodra er sprake is van een toneelstuk, weet je al dat er iets staat te gebeuren. Vrouwen onderling, daar kun je wel wat mee als scenarioschrijver. Zo heb je op tv bijvoorbeeld de Gooische Vrouwen, Desperate Housewives, Orange is the new Black en natuurlijk Sex and the City.

In de klassieke toneelstukken is vaak maar weinig ruimte voor vrouwenrollen en daarom heeft onder andere Peer Wittenbols het op zich genomen om nieuwe stukken te schrijven waar vrouwen een prominente rol in spelen. Winterbloemen is daar een voorbeeld van. Hierin zet hij vier heel verschillende vrouwen neer.

Winterbloemen,
door:Suburbia

Gelukkig zijn niet alle vrouwen hetzelfde en zijn veel van deze verhalen zo geschreven dat je er vooral die vervelende collega, dat aparte kind uit je klas vroeger of die opdringerige buurvrouw in herkent. En stiekem herken je hier en daar ook wel wat trekjes van jezelf. Maar jij bent natuurlijk lang niet zo erg!

Vier mannen die er samen een paar dagen op uit gaan, dat is vast en zeker een heel ander verhaal. Mannen gaan onderling heel anders met elkaar om. Wat ik er van mee krijg is dat ze vaak directer zijn en minder woorden nodig hebben om een onenigheid op te lossen. En dat als het goed is, het ook inderdaad goed is, en er niet veel later nog weer op teruggekomen wordt.

Wat dat betreft zou ik het wel interessant vinden als Peer Wittenbols ook een mannenversie van dit verhaal zou schrijven. Zou daar een mooi toneelstuk van te maken zijn, of is het dan na een half uur al afgelopen?

bestel

Sigrid C. Degener

Geplaatst in Techniek

De tijd

165433-ro-theater_-walden-2_arjan-ederveen-en-jack-wouterse_fotografie-rene-castelijn-01c68f-medium-1430427463Wat je ook doet, de tijd tikt voort. Soms lijkt de tijd om te vliegen en een enkele keer lijkt hij even stil te staan maar hij is niet te stoppen, de dagen blijven voorbij gaan en voor je het weet gaat het kind dat nog maar net geboren was het huis al uit om op zichzelf te gaan wonen.

Maar naarmate het leven zich ontwikkeld, lijkt de tijd langzaamaan te vertragen. Wellicht omdat er minder is om naar vooruit te zien dan dat er is om op terug te kijken, of misschien komt het omdat na een werkzaam leven de dagen minder vol worden en is het de leegte die de tijd vertraagd.

In Walden zien we twee mannen die zich hebben teruggetrokken in hun eigen wereld waar ze wachten op het grotere, het allesomvattende. Ze zaaien horloges om tijd te winnen. Ze zijn bang voor de dood en willen niet oud worden. Ze schoffelen de zinloosheid van het leven weg.

Arjan Ederveen, die we onder andere kennen van Theo en Thea en van 30 minuten heeft de tekst geschreven, en als ik de recensies mag geloven, resulteert dat in een mooie verbeelding van een vriendschap tussen twee broers.

En naast een goede schrijver heeft hij natuurlijk ook nog eens een groot komisch talent. Zet daar dan vervolgens Jack Wouterse naast en het kan niet anders dan dat we een voorstelling voorgeschoteld krijgen waarin de mannen de tijd trachten te tarten maar die uiteindelijk voorbij is voor we er erg in hebben.bestel

 

Sigrid C. Degener

Geplaatst in Techniek

De schoolbanken

Wat is dat toch, dat als een leerkracht ziek is en vervangen wordt, er altijd geprobeerd moest worden om de vervanger ook weg te krijgen. Of aan het huilen. Het gebeurde in mijn tijd, het gebeurt nu nog steeds en in de tijd van Bint gebeurde het ook al. Het is dus een verhaal van alle tijden dat komende vrijdag in ons theater te zien is.

Het boek kennen we bijna allemaal wel, het heeft op menig boekenlijst geprijkt. Want als je voor school een boek moest lezen was het natuurlijk wel zo leuk om over een school te lezen. En dan vooral een school die nog veel erger was dan die waar jij je dagen doorbracht. Zou dat de reden zijn dat de docenten dit boek nog steeds op de lijst zetten? Dat de leerlingen kunnen lezen dat het eigenlijk allemaal wel mee valt?

876-8256-bint_hummelinckstuurman_fotobenvanduin_5_webPersoonlijk ben ik wel benieuwd hoe dit boek vertaalt wordt naar het toneel. Je hebt voldoende acteurs nodig om een idee te creëren dat er een klas is. En speelt het hele verhaal zich af in de klas of zullen er ook decorwisselingen zijn? Wanneer je het boek leest, zullen de bijbehorende beelden zich als vanzelf in je hoofd vormen, tenminste bij mij is dat zo. Maar op een toneel zul je daar toch wel wat decorstukken voor nodig hebben.

Dat vind ik ook altijd het mooie van theater. De ontwerpers van het decor zullen veel overbodige zaken weglaten vanwege het praktische aspect. Het hele decor zal aan het eind van de avond weer in een wagen geladen moeten worden en op weg gaan naar een volgend theater waar het ook weer in korte tijd opgebouwd moet worden. Maar hoe zorg je ervoor dat je zowel de scenes in de klas als de scenes buiten kunt spelen zonder dat er steeds maar met schoolbanken geschoven moet gaan worden?

Bij deze voorstelling is er voor een creatieve oplossing gekozen zodat er zonder al te veel moeite geschakeld kan worden.

bestel

 

Sigrid C. Degener

Geplaatst in Techniek

Verbouwing (1)

Het was u vast al opgevallen dat de bomen op het plein voor het theater gekapt zijn. En misschien had u ook al gemerkt dat ze zich niet zomaar gewonnen geven en dat er inmiddels weer een soort van struiken voor in de plaats gekomen zijn. Ze zullen uiteindelijk toch het onderspit moeten delven maar er komt natuurlijk wel iets heel moois voor in de plaats.

School20160922_125944591_ios_edited
Ook het speeltoestel is verdwenen en speeltoestellen groeien wat minder makkelijk terug. Dat toestel was eigenlijk nog onderdeel van de school, en ook de school zal er binnenkort aan moeten geloven. De sloop gaat nu echt beginnen. Hoeveel er gesloopt gaat worden zal binnenkort duidelijk gaan worden, maar een groot deel van de school gaat sowieso verdwijnen.

Kantoren
Voor een aantal van ons betekent het dat we gaan verhuizen. Uiteindelijk gaan de kantoren naar de pastorie maar zolang die nog niet klaar is, zijn we te vinden in de Cacaofabriek. U zult daar als bezoeker waarschijnlijk niet heel veel van gaan merken want we werken natuurlijk even hard door, maar mocht u nu een bosje bloemen willen bezorgen bij de mensen die er achter de schermen zo veel voor doen om u een fijne avond te bezorgen, dan kan dat vanaf 7 oktober dus bij de Cacaofabriek.

Inleidingen
Wat u wel zult gaan merken is dat de inleidingen niet meer in de school zullen gaan plaatsvinden. Vanaf 12 oktober houden we die in de Scalazaal. De ingang van de Scalazaal vind u aan de Steenweg. Het is dus een klein stukje verder lopen van de inleiding naar de theaterzaal maar daar houden we natuurlijk rekening mee zodat u mooi op tijd in de zaal kunt plaatsnemen.

Verderop in het jaar zullen er nog meer dingen gaan veranderen vanwege de verbouwing en zodra daar meer duidelijkheid over komt houd ik u daar natuurlijk van op de hoogte.

 

Sigrid C. Degener

 

 

Geplaatst in Techniek

Het nieuwe seizoen

We zijn al weer druk bezig met dit nieuwe seizoen. De eerste voorstellingen zijn al weer geweest, de eerste artiesten zijn al weer met een tevreden gevoel huiswaarts gekeerd, we hebben al weer aardig wat bezoekers mogen ontvangen, en de computers op kantoor draaien weer op volle toeren. We hebben er zin in .

Bijzonder
Het wordt namelijk een heel bijzonder seizoen. Zoals jullie waarschijnlijk wel gemerkt hebben stoppen we dit seizoen wat eerder dan gebruikelijk. De laatste voorstelling is al op 30 april. En toch hebben we ongeveer evenveel voorstellingen als in andere jaren. Het wordt dus vooral een wat drukker seizoen.

20160922_130751542_iosMoois
Ik hoop jullie dan ook de komende maanden weer veel te kunnen gaan vertellen over al het moois dat jullie kunnen gaan zien in ons theater óf in de Cacaofabriek. Want ook daar hebben we een aantal mooie voorstellingen geprogrammeerd waarbij we het idee hebben dat die daar beter tot hun recht komen. De kaartjes voor die voorstellingen kunt u overigens gewoon bij onze kassa kopen, of natuurlijk via onze website.

Veranderingen
En behalve al die mooie voorstellingen staat dit seizoen ook in het teken van de verbouwingen. De steigers stonden al een tijdje om de kerk heen, maar als alles volgens de planning gaat, zullen er binnenkort wat grotere veranderingen op stapel staan. Binnen in het theater zal in eerste instantie nog niet zo heel veel veranderen, maar toch zult u wel al het een en ander gaan merken. Via deze blog wil ik u daar ook zo veel mogelijk van op de hoogte houden.

Plezier
Genoeg te beleven en te beschrijven dus de komende tijd. En dat laatste doe ik natuurlijk weer met heel veel plezier. Ik wens u evenveel leesplezier toe dit seizoen en ik hoop u weer tegen te komen in ons steeds mooier wordende theater.

 
Sigrid C. Degener

Geplaatst in Techniek