De Man

De vorige keer dat Lucas de Man in ons theater stond, had hij een onderzoekende reis gemaakt door Europa als voorbereiding van zijn voorstelling de Man in Europa. Na afloop sprak ik hem kort en vertelde hij dat hij inmiddels bezig was met de voorbereidingen voor de voorstelling waarmee hij binnenkort in ons theater staat: De Man is lam.

Samen met fotograaf des vaderlands van 2015 Ahmed Polat en winnaar van de El Hizjra Literatuurprijs in de categorie proza in 2016 Rashif El Kaoui ging hij op zoek naar de vraag wat de man nou eigenlijk is.

Jaren geleden onstond de term metrosexueel. Een paar jaar geleden ging het over de druk die jonge mannen voelen om naar de sportschool te moeten om er gespierd uit te zien, en het thema van de afgelopen weken zijn de “incels” (involuntary celebate). Het blijft de mannen bezig houden. Moeten ze nou juist wat vrouwelijker zijn en hun emotie durven tonen bij een romantische film? Moeten ze juist weer de macho zijn die de vrouw kan beschermen in tijden van nood of moeten ze zelfs nog een stap verder gaan en zich het recht tot seks toe-eigenen?

2-foto-drietal-De-Man-Is-Lam-Rashif-El-Kaoui-Lucas-De-Man-Ahmet-Polat-Fotografie-door-Merel-Musch-_MG_8418-

fotografie: Merel Musch

De drie eerder genoemde heren zijn gaan praten met professoren, hebben trainingen gevolgd bij mannencoaches, volgden seksles voor oermannen en lazen zowel de bijbel als de koran. Ze gingen op bezoek bij motorclubs en vadercentra. En door vrienden te maken in alle lagen van de bevolking en aan iedereen te vragen naar hun visie op het man-zijn werden hun ogen geopend maar raakten ze ook verward.

En al deze ervaringen hebben ze gegoten in een avond vol verhalen, beelden en audiofragmenten waarin niet alleen de vooroordelen zoals ze in de media en de reclamebeelden worden weergegeven maar ook hun eigen vooroordelen worden verbrijzeld. Het is een pleidooi voor het man-zijn in al zijn facetten.

20180118_150826000_iOS

 

Sigrid C. Degener

Advertenties
Geplaatst in Techniek

De woorden voorbij

Als je Eric Vloeimans vraagt wat voor muziek ze nou maken met Levanter dan antwoord hij: ik hou niet zo van definities binnen de muziek. Maar we maken in ieder geval muziek die uit ons hart komt. En dat de harten van de drie mannen op het podium kloppen voor allerlei soorten muziek, dat wordt gedurende de avond wel duidelijk.

We worden meegenomen naar woestijnen, naar de Balkan, naar Spanje en natuurlijk ook naar Syrië waar Kinan Azmeh vandaan komt. Zijn afkomst klinkt door in veel van de composities maar hij is net als Eric Vloeimans en Jeroen van Vliet een zeer veelzijdig muzikant en speelt dus met even groot gemak de verschillende genres die langskomen en zo kenmerkend zijn voor een avond met Eric Vloeimans.

info_2934_01.jpg

Niet verwonderlijk ook, want Kinan heeft in het verleden met veel verschillende artiesten samengespeeld en voor veel verschillende ensembles composities geschreven. Zo gaat hij binnenkort weer touren met Yo-Yo Ma en speelde hij al geregeld samen met symphonie orkesten en strijkkwartetten. Hij reist met zijn muziek de hele wereld over, maar op dit moment geniet hij ervan dat hij zich thuis mag voelen in Nederland.

Vloeimans vertelt tussen de stukken door zo nu en dan over het ontstaan van de composities maar hij hoopt vooral dat wat ze doen de woorden voorbij gaat. Want dat is wat muziek kan. Het kan dat verwoorden waar woorden zelf niet meer toereikend zijn. En wat mij betreft is dat gelukt. Gedurende de avond lijk ik een wereldreis van emoties te hebben gemaakt en ben ik geraakt door melodien, toonsoorten en onverwachte muzikale wendingen.

Daarnaast hoopt hij van harte dat het publiek zich minimaal deze avond gelukkig zal voelen en dat Levanter daar een flinke steen aan bij kan dragen. Dus heeft u behoefte aan een dosis geluk, haast u zich dan naar het theater.
20180118_150826000_iOS

 

Sigrid C. Degener

Geplaatst in Programma

Innenschau

Het zal een jaar of tien geleden zijn dat onze toenmalige directeur me de tip gaf om naar de voorstelling van Jakop Ahlbom te gaan. Het was een mimevoorstelling over een goochelaar. Niet direct iets dat hoog op mijn lijstje stond op dat moment als ik heel eerlijk ben. Maar ik volgde het advies op en vanaf dat moment was ik gegrepen door dat wat Jakop met zijn Company op een podium weet te brengen.

info_2930_01

fotografie: Sanne Peper

Ja het is mime. Maar het is zoveel meer dan dat. Voorstellingen van Jakop Ahlbom zijn een soort van avontuur. Je wordt uit de werkelijkheid getrokken en dat wat onmogelijk lijkt, blijkt toch te kunnen. Op een podium. Met speciale effecten waarvan je altijd dacht dat die alleen in de filmwereld mogelijk zouden zijn. Zo was hij ook degene die de wereld heeft laten zien dat het mogelijk is om horror op een podium te brengen, inclusief zwevende mensen.

Tijdens een vraaggesprek waarbij ik aanwezig was geeft hij aan dat hij altijd op zoek is om emoties te visualiseren. Als voorbeeld gaf hij dat je je in een situatie kunt bevinden waarbij je het liefst ter plekke zou willen verdwijnen, dat je op zou willen lossen in de stoel waarop je zit. En daar bedenkt hij dan een manier voor zodat dat ook daadwerkelijk kan.

Maar die oplossingen zijn nooit echt voor de hand liggend en bevatten zo nu en dan aspecten van illusionisme en daarnaast vraagt het vaak heel veel van de acteurs. Die hebben stuk voor stuk een lichaamsbeheersing waar je van staat te kijken. De hele voorstelling is als het ware een doorlopende choreografie van bewegingen. Iedere handeling die je ziet is bewust geplaatst. Alles gebeurt met een reden, alles is overdacht. Maar het is nooit geforceerd of gemaakt.

Innenschau-03-Sanne-Peper

fotografie: Sanne Peper

Ook Innenschau is weer een belevenis. Het is een inkijk in de wereld van een man met angsten, wanen en obsessief gedrag. Je wordt meegenomen in die wanen en je voelt bijna wat de man meemaakt. De sfeer die wordt gecreëerd, deed me denken aan Twin Peaks. Bij tijd en wijle beklemmend maar met voldoende ruimte voor humor. En de live muziek van Alamo Race Track draagt daar op een heel fijne manier aan bij.

Innenschau is alles wat je van een voorstelling van Jakop Ahlbom verwacht als je al eerder een voorstelling van hem hebt gezien en alles wat je niet verwacht dat mogelijk is op een podium als je nog niet eerder een voorstelling van hem zag. Voor iedereen dus reden genoeg om te komen kijken!
20180118_150826000_iOS

 

Sigrid C. Degener

Geplaatst in Programma

Oefeningen in het rekken van tijd.

Tot 2013 maakte Bambie heel wat voorstellingen. Daarna viel het stil. Tot nu. Ze zijn terug. En ik persoonlijk ben daar heel blij mee want ik denk dat deze groep een mooie aanwinst is voor de Nederlandse cultuurwereld.
En dan is er deze keer nog eens iets extra’s: De Eef van Breen Group doet mee. Nog zo’n aanwinst.

Bambie had ik zelf wel al eerder gezien maar Eef en zijn composities kende ik alleen van de goede verhalen die ik erover hoorde. En hoe die twee vervolgens tot één voorstelling versmolten zou kunnen worden, daar kon ik me niet zo snel een beeld van vormen. En ik kan me zo voorstellen dat jullie als lezers daar wellicht ook tegenaan lopen. Daarom ben ik speciaal voor jullie al naar Bambie is Back gaan kijken. En daar heb ik zeker geen spijt van gehad. Er is zelfs een reële kans dat ik 14 maart gewoon wéér kom kijken.

Na afloop van de voorstelling sprak ik nog even met Jochem Stavenuiter (artistiek leider en speler Bambie) en met Eef van Breen. Onder andere bij het NNT werkten ze al samen en hadden ze naar elkaar toe al de wens uitgesproken om een keer samen iets te maken. En op een dag onderweg naar huis na een voorstelling, besloten ze dat het er nu toch maar van moest gaan komen.extra_2933_07

Samen met de andere spelers zijn ze vanaf 0 begonnen. Dus Eef had niet al een aantal composities geschreven en er lagen ook niet al een aantal scenes in de kast. Met het thema tijd zijn ze aan de slag gegaan en samen zijn ze tot het eindresultaat gekomen. En juist deze manier van samenwerken heeft er voor gezorgd dat het spel een mooi gebalanceerd geheel vormt waarin alle talenten van de spelers op een een mooie manier naar voren komt.

Door deze manier van werken is het dus echt een eigen voorstelling geworden van de beide gezelschappen samen. Het is dus niet een voorstelling van Bambie onder begeleiding van de Eef van Breen Group, of een muziekvoorstelling waar de spelers van Bambie aan meedoen. Het is een mooie samensmelting geworden waar zowel liefhebbers van Bambie als van Eef een heel mooie avond aan zullen beleven.

20180118_150826000_iOS

Sigrid C. Degener

Geplaatst in Programma

De regisseuse

Nee, dit is geen blog meer in de serie Voorstellingsvermogen, maar wel een blik op het theater vanaf een ander punt dan de middelste stoel op de vierde rij. Het is over het algemeen meer een soort van vogelperspectief. Maar niet alleen dat, want afhankelijk van wie de regisseur is, is er in meerdere of mindere mate sprake van introspectie. Vanuit de acteurs maar ook van uit de regisseur. Want wie je bent en hoe je in het leven staat, bepaalt toch ook hoe je je verhalen wil vertellen.

Voor dit blog ben ik in wat interviews gedoken met de regisseuse van het toneelstuk Othello: Daria Bukvić. Ze is geboren in Tuzla (Bosnië) en vluchte op driejarige leeftijd met haar moeder naar Nederland. Daar kwam ze in eerste instantie terecht in een AZC in Roermond en laten kwam ze te wonen in een klein Limburgs dorpje.

Het nadeel van het wonen daar was dat ze Extra_2926_01terecht kwam in een ondergeschikte positie, waarin je vooral dankbaar moest zijn, bijvoorbeeld voor de afgedankte meubelen van dorpsgenoten. Maar vervolgens ook voor al het andere, want ze hadden toch die meubelen gekregen?
Maar er kwam ook wat goeds uit voort. In Limburg kwam ze ook regelmatig in de kerk en daar werd ze bevangen door de weelde van theatraliteit. Aan de kerk heeft ze haar liefde voor het expressieve en het expliciete te danken.

Zoals bij iedereen het geval is, heeft haar verleden voor een deel bepaald hoe ze in het leven staat. En dat bepaald dan weer hoe ze voorstellingen regisseert. Ze wil mensen verleiden, vervoeren, ze onderdompelen in magie en humor, om ze vervolgens te overdonderen met de inhoud.

En over de inhoud van Othello zegt ze: ‘Het gaat over de witte angst van de succesvolle zwarte man. Dat aspect is in de Nederlandse opvoeringstraditie altijd wat weggepoetst. Dan werd het gereduceerd tot een verhaal over liefde en jaloezie.’

‘De hamvraag is: Hoe creëer je een inclusieve samenleving? Dat is de belangrijkste uitdaging van deze tijd.’

20170501_124813000_iOS

 

Sigrid C. Degener

Geplaatst in Programma

Voorstellingsvermogen (9)

De artiesten

In de laatste aflevering van onze serie voorstellingsvermogen gaan we in gesprek met de artiesten. In de allereerst blog van deze serie waren wat hints te vinden, en wellicht had u al geraden dat we in gesprek waren met de mensen van het Nederlands Blazers Ensemble. Binnenkort staan ze bij ons op het podium met een bijzondere samenwerking met Duda Paiva Company. In deze blog vertellen zij over wie ze zijn, wat ze doen en hoe deze voorstelling tot stand is gekomen.

Nederland, Amsterdam, 01-01-2013, Nieuwjaarsconcert NBE, fotografie: peter blok

fotografie: peter blok

Het Nederlands Blazers Ensemble (NBE) is een groep van ruim twintig topmusici die zo’n tachtig keer per jaar samenkomt om in binnen- en buitenland te spelen. Gezamenlijke bezieling en honger naar avontuur drijven hen tot het maken van theatrale muziekprogramma’s die zelden onder één muzikale noemer te vangen zijn. Artistiek leider Bart Schneemann is altijd op zoek naar spannende combinaties en vernieuwende programma’s.

Duda Paiva Company is het gezelschap van de Braziliaans-Nederlandse theatermaker Duda Paiva. Paiva is van oorsprong een danser met een klassieke scholing. Toen hij lange tijd geleden door Itzik Galili werd gevraagd om een duet te dansen met een pop, was het liefde op het eerste gezicht. Vanaf dat moment wilde hij alleen nog maar met poppen werken. Hij merkte dat hij met de pop als verlengstuk van zichzelf zich nog beter uit kon drukken en veel directer contact kon maken met zijn publiek.

Duda Paiva Company maakt een mix van fysiek theater en dans. De voorstellingen zijn energieke en visuele vondsten. De spelers van de groep werken met levensechte poppen, gesneden uit flexibel schuimrubber. Daarmee bouwt Duda Paiva een ongrijpbare, magische wereld, die soms pijnlijk confronterend is, maar altijd met gevoel voor humor.

The Fairy Queen combineert de krachten van beide organisaties. De voorstelling The Fairy Queen toert voorlopig alleen in de grotere theaters in Nederland; volgend jaar komen we met een kleine zaal versie die ook op festivals en -waar mogelijk- op buitenlocaties te zien zal zijn.

Het NBE laat zich graag inspireren door andere culturen en andere disciplines. Wij verkennen grenzen en gaan daarbij maatschappelijke vraagstukken niet uit de weg. Spannende combinaties met andere kunstvormen zitten in het DNA van het ensemble. Het NBE is altijd op zoek naar intrigerende samenwerkingen. Het Nederlands Blazers Ensemble is een modern orkest dat graag klassieke muziek mixt met totaal andere disciplines.

De artistiek leiders van Duda Paiva Company (Duda Paiva) en van het Nederlands Blazers Ensemble (Bart Schneeman) zijn elkaar regelmatig tegengekomen op internationale tournees. Muziek zit in Bart Schneemann’s genen. Al vroeg leerde hij de hobo kennen en ging dan ook naar het conservatorium. Nadat Bart Schneeman een voorstelling had gezien van Duda Paiva Company, was hij zo onder de indruk van de magie van diens voorstellingen dat hij Paiva vroeg om samen een grote zaal productie te maken. Zodoende zijn ze samen plannen gaan maken voor een coproductie. Het werd The Fairy Queen van Purcell.

Voor Duda Paiva is het de eerste keer dat hij werkt met klassiek geschoolde muzikanten. De poëzie van de muziek van Purcell in combinatie met het bekende verhaal van Shakespeare inspireerden hem tot het mak van een eigentijdse versie met zijn poppen. Door te werken met het Nederlands Blazers Ensemble heeft Paiva voor het eerst de beschikking over een grote groep spelers op het podium. De muzikanten worden dan ook door Duda uitgedaagd om via hun muziekspel te interacteren met de spelers en de poppen op het toneel.

DP-FairyQueen-Matusiak-Wenting-liggend-1
foto: Paulina Matusiak

Duda Paiva Company kiest onderwerpen uit de klassieke mythologie, sprookjes en andere bekende verhalen. Hier laat Duda Paiva dan zijn onnavolgbare, kleurrijke fantasie op los. Het resultaat is altijd magisch.
Hij ontwikkelde een eigen techniek, die hij de naam The Object Score gaf; een choreografie van danser en pop. Met deze unieke techniek brengt Paiva zijn poppen tot leven, waardoor de kijker haast geen onderscheid meer kan maken tussen de pop en zijn bespeler. Na afloop van de voorstelling mogen bezoekers vaak het toneel opkomen om de poppen van dichtbij te zien en te voelen. De kracht van Paiva’s techniek komt daardoor nog dichterbij het publiek.

De poppen geven Duda het meeste plezier in zijn werk. Poppenspel opende voor hem de deuren naar internationale tours, maar de allermooiste ervaring met poppen is toch wel de ervaring op het toneel: de connectie tussen de pop en de speler leidt tot ervaring die bijzonder voelt. Op dat moment neemt de pop hem in zijn greep.
Tijdens het Nieuwjaarsconcert in 2018 in het Concertgebouw én op NPO2 hebben we al een klein voorproefje gehad van de samenwerking. Drie dansers van Duda Paiva stonden op het podium met het blazersensemble. Het publiek was laaiend enthousiast over dit korte intermezzo.


We willen iedereen van het NBE en van Duda Paiva Company graag bedanken voor deze mooie antwoorden en daarmee voor het interessante kijkje achter de schermen. En mocht u nu benieuwd zijn of u net als het publiek van het Nieuwjaarsconcert laaiend enthousiast zult zijn over deze samenwerking? Bestel dan snel kaarten voor de voorstelling op 23 januari.

20180118_150826000_iOS
Elise Hees en Sigrid C. Degener

 

Geplaatst in Programma

Voorstellingsvermogen (8)

De ouvreurs/ouvreuses
Deze week hebben we het over een van de meest zichtbare functies voor ons publiek, namelijk de ouvreuses. Veel mensen zullen wel een idee hebben wat ze doen. Hierbij de ervaring van Sigrid over haar taak is als ouvreuse.

 

Een van onze taken tijdens een avond of middag is dat we aanspreekpunt zijn voor bezoekers die vragen hebben. We wijzen waar de toiletten zijn, of waar ingang B is, en vertellen hoe laat de voorstelling is afgelopen en of er een pauze is. Daarnaast is het onze

Sigrid Degener - 9580.jpg

Dave van Hout Photography – www.davevanhout.nl

Alle ouvreurs en ouvreuses zijn vrijwilligers, en niemand heeft vaste avonden. Wij mogen zelf aangeven wanneer wij kunnen werken en bij welke voorstellingen wij graag zouden willen werken. Will maakt dan een indeling en probeert iedereen tevreden te stellen. Dat lukt hem heel aardig. Soms hebben we maatschappelijke stagiaires van scholen in Helmond die een aantal avonden meelopen.
Een halfuur voor aanvang van de voorstelling zijn wij aanwezig in vol tenue om de bezoekers te ontvangen. Als eerste pakken wij een portofoon en checken we of die werkt en dan zorgen we ervoor dat iedereen zijn eigen plaats weet, hoeveel bezoekers we kunnen verwachten en of er bijvoorbeeld mensen komen in een rolstoel. Het ligt aan de grootte van de voorstelling, maar wij zijn bij elke voorstelling minimaal met zijn tweeën aanwezig. 2 mensen staat beneden de kaartjes te controleren en als het een grotere voorstelling is staan er ook 1 of 2 mensen boven in de zaal.taak om overzicht te houden en zorgen dat er geen rare dingen gebeuren in de zaal. De hele voorstelling zijn we aanwezig voor als er in de zaal iets mocht gebeuren, zodat wij meteen kunnen ingrijpen. Bijvoorbeeld als er iemand onwel wordt dat er rust in de zaal wordt gehouden en die persoon veilig de zaal kan verlaten, en als er iemand onverhoopt heel nodig naar het toilet moet dat het niet met veel overlast gebeurt. Ook komt het helaas wel eens voor dat er iemand ziek wordt, dan kunnen we als het nodig is met de portofoon communiceren met de suppoost en zorgen we ervoor dat er zonder dat de voorstelling verstoord wordt, we met die persoon de zaal uit kunnen.

Maar we hebben ook andere taken, bijvoorbeeld als de brandalarm gaat, dan zijn wij ervoor verantwoordelijk dat iedereen de zaal verlaat, rustig blijft en de goede kant oploopt. We zijn er dus ook in het geval van calamiteiten. Gelukkig gebeurt het zelden, maar het kan natuurlijk altijd gebeuren. Na afloop van de voorstelling helpen wij bij de garderobe, omdat het daar eerste kwartier vaak erg druk is. En dan wensen we onze bezoekers nog een fijne avond en wel thuis.
Ik kom natuurlijk ook wel eens als bezoeker naar een voorstelling. Als de bezoekers me dan herkennen en me een vraag stellen, help ik ze ook dan natuurlijk graag.

Als mensen genieten van de voorstelling vind ik dat erg mooi om mee te mogen maken. Ik vind dat een heel leuk onderdeel van mijn vrijwilligs werk. Maar sowieso theater maakt mij blij, dat er mensen zijn die een verhaal willen vertellen via bijvoorbeeld muziek of dans. Dat artiesten daar veel tijd in steken om er iets moois van te maken. Dat vind ik denk ik wel het mooiste van de culturele sector.

En ik heb heel fijne collega’s. Dat zorgt er natuurlijk ook voor dat het werk leuk is. Alle vrijwilligers die er werken hebben iets met theater en ik heb altijd leuk contact met mijn collega’s. Omdat we niet op vaste avonden werken, werk je met veel verschillende collega’s. We zijn met een groep van ongeveer twintig. Meestal drinken we na afloop van de voorstelling samen nog even een drankje voor we naar huis gaan.

Graag wil ik Sigrid bedanken voor haar tijd. Volgende hebben we helaas onze laatste blog alweer over voorstellingsvermogen. De laatste blog gaan we het over de ervaring van onze artiesten.

 

Elise Hees

Geplaatst in Activiteiten